Wie het aanloophuis binnenloopt en naar links kijkt, ziet een dik boek op een standaard. Dat boek ligt er al heel lang, sterker nog: het is het tweede boek. Daarin staan de namen van alle gasten en vrijwilligers die ons in de loop der jaren zijn ontvallen: van iedereen de naam, soms een foto en een omschrijving.
Een tijd geleden werden we benaderd door de echtgenoot van een overleden vrijwilligster die ruim 10 jaar aan ‘De Groene Luiken’ verbonden is geweest. Men wilde ons een bedrag geven om iets bijzonders mee te doen. In overleg bedachten we een mooi kunstwerk bij het gedachtenisboek. Ook werd een prachtige nieuwe standaard gemaakt. Met dit bedrag en een bijdrage van ‘Vrienden van ‘De Groene Luiken’ kon dit alles gerealiseerd worden.
Tijdens een vrijwilligersbijeenkomst op 1 oktober werd dit kunstwerk onthuld door de goede gever. We luisterden naar het gedicht ‘de mensen van voorbij’ van Hanna Lam
De mensen van voorbij
De mensen van voorbij wij noemen ze hier samen. De mensen van voorbij wij noemen ze bij namen. Zo vlinderen zij binnen in woorden en in zinnen en zijn wij even bij elkaar aan ‘t einde van het jaar. De mensen van voorbij zij blijven met ons leven. De mensen van voorbij ze zijn met ons verweven in liefde, in verhalen, die wij zo graag herhalen, in bloemengeuren, in een lied dat opklinkt uit verdriet. De mensen van voorbij zij worden niet vergeten. De mensen van voorbij zijn in een ander weten. Bij God mogen ze wonen, daar waar geen pijn kan komen. De mensen van voorbij zijn in het licht, zijn vrij.
Het kunstwerk draagt de naam ‘bolwerk van samenwerking’: enthousiasme en een vertrouwde samenwerking die er niet om liegt. Als er een organisatie is, waarop dat van toepassing , dan is het wel ‘De Groene Luiken’.
